Ik wil durven vertellen dat ik heel veel heb gehad aan teksten schrijven in dichtvorm, het liefst op muziek. Dus dat doe ik nu. Aan muziek zelf heb ik trouwens ook heel veel, de beste therapie.
Gedichten schrijf ik al sinds ik voor mijn elfde verjaardag het allermooiste schrifboek ter wereld kreeg. Ik durfde ze alleen nooit te delen, dat durfde ik voor het eerst pas op 12 augustus 2023. Waarom dat zo was, schreef ik eerder over.
Natuurlijk schreef ik tijdens de chemojaren ook gedichten. Dat hielp. Net als muziek luisteren, en dan het liefst die muziek die precies de juiste emotie raakte.
Op een gegeven moment moest er zoveel uit, dat ik nummers ben gaan vertalen. Zo kon ik heel veel dichten en ‘kon er veel uit’. Ik koos nummers die me op dat moment grepen. Bij de lurven. Het ultieme gevoel van het nummer goot ik in de mooiste woorden die het beste paste in het ritme, de melodie en de woordklank.
Zingen deed ik vroeger op elk podium, nu alleen nog in de auto en bij mijn zangdocent. Iets met chronisch ziek zijn en liever in de schaduw schuilen. Met mijn zangdocent heb ik ontdekt wat ik hiermee wilde. Want in mijn hoofd was ik natuurlijk nooit goed genoeg om ze zelf in te zingen. Tot zij mij het vertrouwen gaf dat het misschien wel goed genoeg was. Ik heb geen ambitie (meer) om zangeres te worden, dit voelt als iets dat ‘eruit moet’. Die noodzaak noemen sommige mensen kunst. Ik ben daar nog niet. Maar wel bij het opnemen van eigen covers. In een studio voel ik mij heel veilig.
Dus iets meer dan een jaar geleden deelde ik mijn eerste opgenomen cover. Zoals ik het zelf benoem: “Als trauma het lied ‘ne me quitte pas’ in het NL zou vertalen. De tekst kun je eventueel meelezen in deze youtube video.
De tweede heb ik pas kort geleden durven publiceren en voorzichtig gedeeld. Het blijft beladen, ingewikkeld en spannend. Maar ik doe echt mijn best om het los te laten en toch ‘gewoon’ te delen.
Dus deel ik hierbij mijn tweede opgenomen cover, te beluisteren op spotify, over dat we een product zijn van onze tijd waarin de jager wordt benijd.
Misschien toch ooit maar eens een blog beginnen… 🤭
